وصیت یک معلم که از هیجده سالگی تا امروز که در سی و پنج سالگی است، جز تعلیم کاری نکرده و جز رنج چیزی نیندوخته است چه خواهد بود؟ جز این که همه قرضهایم را از اشخاص و از بانکها با نهایت سخاوت و بی دریغی، تماما واگذار میکنم به همسرم که از حقوقم (اگر پس از فوت قطع نکردند) و حقوقش و فروش کتابهایم و نوشته هایم و آن چه دارم و ندارم بپردازد؛ که چون خود می داند، صورت ریزَش ضرورتی ندارد.

همه امیدم به "احسان" است در درجه اول، و به دو دخترم در درجه دوم. و این که این دو را در درجه دوم آوردم، نه به خاطر دختر بودن آن ها و امل بودن من است ــ به خاطر آن است که در شرایط کنونی جامعه ما، دختر شانس آدم حسابی شدنش بسیار کم است، که دو راه بیشتر ندارد و به تعبیر درست؛ دو بیراهه...

هیچگاه از نگاه کسی قضاوت نکنید ٬ بدون شک نگاه دروغ نمی گوید اما شاید آن شخص اینگونه نخواهد .

(آرش آرجی)

امروز همان فردایی است که دیروز منتظرش بود (ی(م)).

حتی اگر بار اول موفق نشدند مشکل شما را حل کنند باز به آنها فرصت دهید.
(آرش آرجی)

پ.ن:گاهی افرادی هستند که دوست دارند مشکل شما را حل کنند اما مشکل شما بزرگ است . پس کمی فرصت دهید .

زنده بودن را به بیداری بگذرانید ٬که سالها به اجبار خواهید خفت.
(دکتر علی شریعتی)

بدون شک این دو خیلی با هم فرق دارن . به نظر من آرزو همون خواسته ای هست که ما هیچ تلاشی برای بدست آوردنش نمیکنیم و انتظار داریم خدا لطف کنه و اون رو به ما هدیه بده . این خیلی بده چون خدا هم لطف می کنه و اون رو نمیده (یعنی تجربه شخصی من که این بوده)
اما خواسته چیه ؟ خواسته همون آرزو هست که که ما برای بدست آوردنش تلاش می کنیم ٬ حتی اگه تواناییش رو نداشته باشیم (یا شاید هم فکر می کنیم که تواناییش رو نداریم) این بار خدا لطف می کنه و تواناییش رو می ده .

به نظر من که آرزو داشتن آدم ها رو تنبل می کنه . یعنی چیزی به اسم تلاش رو زیر علامت سوال می بره . (!) به علامت سوال خوب توجه کنید متوجه منظورم می شین (یه خطی که پنج برابر اندازه یه نقطه هست بعد با فاصله یه نقطه منتظره تا این نقطه دست از پا خطا کنه بعد هم چشمتون روز بد نبینه ! (منظور جاذبه ))

این متن رو نوشتن تا وب از حالت رسمی بودن برای من در بیاد . چون خیلی مدت بود که "دل نوشته" ننوشته بودم.

  RSS